نمايد . و حضرت صادق عليه السلام فرمود : خوشنودى جدّ من اينست كه نمى گذارد موحّدى در آتش بماند ، سپس خداوند سبحان بر آن حضرت نعمتهاى خود را بر آن حضرت در دنيا بر شمرده و گفت : ( أَ لَمْ يَجِدْكَ يَتِيماً فَآوى ) در معناى آن دو قول است : 1 - اينكه آن تقرير و بيان نعمتهاى خداى است بر آن حضرت هنگامى كه پدرش ( عبد اللَّه ) وفات نمود و آن بزرگوار يتيم و بىپدر ماند ، پس خدا او را مكان و جا داد به اينكه براى او عبد المطّلب را اوّل مسخّر نمود آن گاه كه او وفات نمود ابو طالب را متكفّل امور آن حضرت نمود و خدا او را براى محبّت و مهر بر او مسخّر نمود و آن حضرت را محبوب او قرار داد تا آنجايى كه او را از فرزندانش بيشتر دوست ميداشت پس او را كفالت و تربيت نمود و يتيم آنست كه پدر براى او نباشد و پدر پيامبر ( ص ) وفات نمود در حالى كه آن حضرت دو ساله بود و جدّ او وفات كرد و او هشت ساله بود ، پس او را بابى طالب سپرد براى اينكه او برادر مادرى عبد اللَّه بود ، پس ابو - طالب نيكو نگاهدارى كرد از آن حضرت . از حضرت صادق عليه اسلام سؤال شد كه چرا پيامبر ( ص ) از پدر و مادر يتيم شد فرمود براى اينكه حقّى مخلوق بر او نداشته بود . 2 - اينكه أَ لَمْ يَجِدْكَ يَتِيماً يعنى واحدا تنهايى كه مانندى براى تو در شرافت و فضيلت نيست ( فآواك ) پس تو را نزد خود جا داد و تو را تخصيص داد برسالت و پيامبرى خود ( و اين معنى ) از قول ايشان درّه يتيمه است وقتى براى آن مانندى نباشد ، گويد :